Busko-Zdrój
Busko--Zdrój posiada urok prawdziwego kurortu, miejsca, które w wyjątkowy sposób łączy walory stricte medyczne z przestrzenią zaprojektowaną tak, aby z niej wydobyć same pozytywy. Stworzona przez ogrodnika Ignacego Hanusza linia parkowa łącząca miasto ze zdrojem, to do dzisiaj swoisty kręgosłup miasta. Rozpoczyna się na rynku, a kończy w parku francuskim zaprojektowanym przez Henryka Marconiego, autora buskich Łazienek, z którymi ów park pozostaje w architektonicznej zależności.
W południowej części Buska-Zdroju, na terenie nowego Parku Zdrojowego, powstała jedna z największych i najnowocześniejszych tężni solankowych w Polsce.
Zachwycający swoją konstrukcją obiekt ma kształt okręgu o średnicy 72 m i obwodzie 226 m, a jego ściany sięgają blisko 10 m wysokości. Tężnię stanowią dwa pierścienie z tarniny, które oddzielone są przejściami przypominającymi labirynt. Prowadzą one na dziedziniec, w sercu którego znajduje się fontanna mgielna. Dziedziniec pełni dodatkowe funkcje, gdyż jego rozmiary umożliwiają organizację wydarzeń i imprez kulturalnych. Na szczycie tężni usytuowany jest taras widokowy, z którego można podziwiać przepiękną panoramę uzdrowiska. Tuż obok położony jest Dom Zdrojowy z pijalnią wód i całoroczną mini tężnią. W budynku ponadto mieści się oranżeria, która kusi nie tylko swoją roślinnością, ale także egzotycznym klimatem. Na zewnątrz znajduje się multimedialna fontanna.
Park Zdrojowy w Busku-Zdroju został założony w XIX w. i towarzyszył uzdrowisku od początku jego istnienia.W jego sercu znalazł się Zakład Kąpielowy “Łazienki” (dziś Sanatorium “Marconi”) natomiast główną osią przestrzeni jest Aleja Marzeń, prowadząca do bramy głównej. Buski park zdrojowy może się poszczycić układem przestrzennym, który nawiązuje do wielkich założeń pałacowych tworzonych na ziemiach polskich od połowy XVIII wieku. Swój nietuzinkowy charakter zawdzięcza połączeniu geometrycznego ogrodu francuskiego z angielskimcparkiem, na pozór mniej przemyślanym, a przez to bliższym naturze.
Położone na skraju Parku Zdrojowego BSCK to instytucja kultury skupiająca w swoich murach znaczną część życia artystycznego i kulturalnego miasta. Patronuje mu ze swojej ławeczki Wojtek Belon, pochodzący z Buska Bard Ponidzia, założyciel zespołu „Wolna Grupa Bukowina”. Każdej wiosny organizowany jest tu festiwal jego imienia, który rozpoczyna cykl najważniejszych wydarzeń, tworzących swoisty kalendarz kulturalny Buska.
Photo: Busko.pl
Photo: Busko.pl
Kiedy w 1836 roku Henryk Marconi budo wał buskie Łazienki, w Królestwie Polskim panowała moda na klasycyzm. Swoista „świątynia zdrowia”, którą zamierzał stwo rzyć w Busku, musiała również posiadać walory harmonii i proporcji starożytnych budowli. Łazienki miały się także stać „ku racyjną agorą”, miejscem spotkań, rautów i dystyngowanych bali. Architekt połączył wszystkie te funkcje, tworząc uniwersalny gmach. Skrzydła boczne budynku służyły celom mieszkalnym, podczas gdy korpus główny, niczym rzymska świątynia wcze snochrześcijańska, dzielił się na atrium, pi jalnię uzdrowiskową oraz salę koncertową. Pierwotnie wnętrze to pełniło funkcję sali balowej, z przestrzenią publiczną w nawie głównej i kąpielową w pomieszczeniach bocznych.
Photo: Adam Ligiecki
Photo: Daniel Piwowarczyk
Zabudowa zdrojowa Buska to przykład bogactwa stylów architektonicznych. Klasycystyczne Łazienki czy neogotyc ka kaplica zdrojowa są świadectwem tradycji tego miejsca. O jego współczesności stanowi natomiast nowoczesna ar chitektura, która doskonale współgra z układem parku zdro jowego i jednocześnie spełnia oczekiwania kuracjuszy. Funk cjonalizm łączy się tu z tradycją, tworząc jedną spójną całość. W okolicy Parku Zdrojowego znajdują się niemal wszystkie sanatoria i szpitale uzdrowiskowe. Większość z nich poło żona jest przy deptaku wzdłuż ulic Rzewuskiego i 1 Maja. Pierwsze wyrasta już ze zbocza Byczej Góry. Jest to sana torium „Mikołaj” (1837) nazwane na cześć fundatora cara Mikołaja I, idąc dalej mijamy „Oblęgorek” (1903) oraz bardziej współczesne „Zbyszko” i „Słowacki”.